بیان رسا

عبادت دو قسم است: ۱ـ اقل عبادت همان پنج نماز شبانه روزی است که با غسلات و مسحات کمیات هستند و اگر نماز شب را اضافه کنیم، باز کمیّت است. ۲ـ نماز با حال و با خضوع و خشوع، کیفیّت و تذلل است، پس عبادت غیر از نماز است، عبادت غیر از خدمت به خلق است، «العباده التذلل»، عبادت تذلل و بندگی و فروتنی است. انسان باید هم اهل نماز باشد و هم اهل نیاز. آن کس که نماز ندارد چیزی ندارد، لذا در روایت می‌فرماید به تارک صلاه و به شخص بی‌نماز دختر ندهید به او سلام نکنید، او را یاری و زیارت نکنید، در وقت مریضی او را عیادت نکنید، وقتی مرد او […]

موجب و موجبات خشم و غضب حق تعالى معصیت ما مى‌باشد، عَلَم مخالفت برافراشتن و اعلان جنگ دادن با او در برابر اوست، مخالفت کردن با حکم الهى در مقابل جریان نظام طبیعى جهان ایستادن در مقابل او مى‌باشد، باعث موجبات خشم الهى ندارى و نارسى و نقص در ماست. انسان سعى کند آن چه که خداى رحمان و رحیم را به غضب مى‌آورد انجام ندهد. خداى تعالى دوست ما است چگونه ممکن است دوست، دوست خود را به خشم بیاورد و از خود برنجاند، او که ما را دوست دارد ما هم او را دوست داشته باشیم و موجبات خشنودى او را فراهم آوریم، پس موجبات خشم و غضب الهى معاصى ماست و لذا […]

توبه از گناه توبه داراى خواص ارزشمندى است: یکى از خواص آن، رفع یأس است اگر خداى تعالى توبه را براى بنده‌اش قرار نمى‌داد بنده مأیوس مى‌شد حتى پیغمبران هم مأیوس مى‌شدند. بشر خطا مى‌کند وقتى متوجه خطاى خود شد توبه مى‌کند و امید قبولى توبه و آمرزش خداى رحمان و رحیم را دارد. تحقق توبه به چند چیز منوط است : عرفان به معصیت، یعنى انسان، باید علم پیدا کند که مرتکب گناه شده است. ۲- از معصیت ندامت پیدا کند. ۳- میل به گناه را ترک کند. ۴- بیان ندامت و پشیمانى نزد خدا کند. این چهار از ارکان اساس توبه است، اگرچه شرائط و فروع توبه بسیار است، مثل آن که توبه […]

خدایا من معصیت تو کردم تو با من قهر مکن، و با شلاق قهر خود بر سر من مزن، و مرا کیفر مفرما، چون تو کریم هستى و من ضعیف، طاقت تازیانه قهر تو را ندارم، اگر طاقت تازیانه تو را داشته باشم طاقت دورى از تو را ندارم، من تو را مى‌طلبم، محبوب من تویى، معبود من تویى، مقصود من تویى، معشوق من تویى «الهى انت مقصودى و رضاک مطلوبى» ضعف و وجود امکانى و فقرى من سبب نافرمانى من شده است، خود فرمودى: «یَا أَیُّهَا آلنَّاسُ أَنتُمُ آلْفُقَرَاءُ إِلَى آللَّهِ وَآللَّهُ هُوَ آلْغَنِیُّ آلْحَمِیدُ» (قرآن کریم، سوره فاطر، آیه ۱۵) کلمه‌ى انتم که در آیه شریفه وجود دارد از باب عبارت و لفظ […]

در تمام هستى یک عشق است و یک عشق حاکم است، آن یک هم یک سِعِى است، وحدت شخصیّه عشقیّه است. خدایا همه طالب تو هستند ولو بدنبال گاو و آتش و صنوبر و بت و صنم مى‌روند، ولو بدنبال عیش و زندگانى دنیا مى‌روند، ولو بدنبال هر چیز و هرکس بروند، بدنبال کمال هستند، و تو آن کمال مطلق و صنم حقیقى و اِله واقعى و أصل و حقیقت و جان هستى، هستى، و خلاصه تویى آن عشق پاک و همه بدنبال تو در حرکتند قافله‌ى هستى بسوى تو سیر مى‌کند، هستى رقص کنان مشتاق توست، همه واله و حیران جمال زیباى تو هستند، همه از تو هستند و بسوى تو مى‌آیند: «إِنَّا لِلّهِ […]

گناه دو جهت دارد: ۱- علت گناه جهل است نفس آدمى ضعیف و فکر او قاصر است به گناه و خطا آلوده مى‌شود، لذا به او عاصى مى‌گویند. ۲- علت گناه مخالفت با خداى جهان است، این گناهکار گمراه و ضال است. لذا از ضالّین است، شخص ضال در مقابل حکم خداى تعالى مى‌ایستد و مى‌گوید من عکس حکم خدا، حکم مى‌کنم، کار این شخص بدعت است، و این کس در مقابل حضرت حق مى‌ایستد و حال آن که حضرت حق براى تمام موجودات حد و مرز قرار داده است، این شخص که گناه مى‌کند گناه او بى‌مرزى است. بیان رسا، ج ۱، ص ۱۴۷

خدایا تو را قسم مى‌دهم به منّت خود و به احسان خود و تو را قسم مى‌دهم به نعمت‌هاى بى منتهاى خودت. چون لسان تمام دعا در این روز از گناه و موجبات خشم الهى و ندارى ما بود، خدا را به احسان خدا مى‌خواند، یعنى خدایا، من که ندارم و تو اهل احسان و کرم و سخا هستى، تو احسان کن… همان طور که نعمت‌هاى بیشمارى به خلق خود بخشیدى به من هم ببخش، من به احسان تو نیاز دارم. هستى، احسان حضرت حق است و نِعَمَ الهى هستى را فراگرفته است، لذا یادآور احسان و نعم الهى مى‌شود، اى منتهاى آرزوى مشتاقان، آنان که شوق وصال تو دارند، آنان که آرزوى تو دارند، […]

باید دید خداى تعالى کسى را خوار مى‌کند یا نه، قرآن کریم مى‌فرماید: «وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ» (قرآن کریم، سوره آل عمران، آیه ۲۶) عزت و ذلت به دست خداست، و ظاهر آیه حجت است «و تعز من تشاء» هر کسى را بخواهد عزیز مى‌کند و عزت مى‌بخشد. «و تذل من تشاء» هر کسى را بخواهد ذلیل مى‌کند، عزت و ذلت به دست خداست، ولى سبب عزت و ذلت عبد است، حکیم مطلق به همه موجودات یک اندازه داده است، و به هر کدام به قدر خودشان داده است. «آلَّذِی  خَلَقَ سَبْعَ سَماوَاتٍ طِبَاقاً مَا تَرَى فِی خَلْقِ آلرَّحْمنِ مِن تَفَاوُتٍ فَآرْجِعِ آلْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِن فُطُورٍ» (قرآن کریم، سوره ملک، آیه ۳) […]

مطالبی که پیشنهاد می شد پیش از مطالعه این مطلب مطالعه کنید: ذکر خدا ذکر خفی و جلی ذکر خدا شیرین است، اگر شیرینى ذکر خدا در جان انسان افتاد دیگر هیچ شیرینى به آن نمى‌رسد. جناب اویس قرنى مى‌گوید: (امشب شب رکوع است) و تابه صبح رکوع مى‌کند یا مى‌گوید: (امشب شب سجده است)، تا صبح سجده مى‌کند، یا مى‌گوید (امشب شب قیام است)، تا صبح در قیام است. و یا جناب بلال حبشى که دلى سفید دارد وقتى مشرکین به او مى‌زنند تا از خداى محمد صلّى الله علیه و آله و سلّم دست بردارد، او دست بردار نیست، در جواب کفار مى‌گوید: احد، احد، احد، احد،… او را بر روى ریگ داغ […]

در روایتى آمده که حق تعالى مى‌فرماید: مرا به لطف و کرمم قسم دهید، حضرت هم خدا را به لطفش قسم مى‌دهد؛ خدایا تو را به لطفت قسم مى‌دهم در این روز مرا از توبه کنندگان و از بندگان صالح و مطیع و از دوستان نزدیک خودت قرار بده، چون تو رحم دارى و از هر مهربانى مهربانترى، و به مهربانان عالم هم مهربانى، تو به همه مهر مى‌ورزى، و به تمام موجوداتى که آفریده‌اى عشق دارى براى آن که تو ارحم الراحمینى، رحمت تو بر غضبت سبقت گرفته است. «سبقت حمَتُهُ غَضَبَه» رحمت تو تمام هستى را گرفته. «وَسِعَتْ رَحْمَتُهُ کُلَّ شَئ» وقتى وسعت رحمتت همه چیز را فراگرفته دیگر جاى غضب کجاست؟ غضب […]

خداى تعالى بى‌نهایت از نعمت‌هاى خودش را به انسان عطا فرموده است، بعضى مى‌گویند در تن یک انسان  چهارده هزار نعمت قرار گرفته است گرچه نعم الهى در وجود انسان خیلى بیشتر از این‌هاست، بلکه تمام جهان نعمت است، و نعمت‌هاى اِلهى تمام وجود انسان را فراگرفته است و نعمت ولایت سرآمد نعم الهى است. شکر منعم به حکم عقل واجب است و انسان باید شاکر باشد، آیات فراوانى درباره شکر و شاکر آمده است. «وَمَن شَکَرَ فَإِنَّمَا یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَمَن کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ کَرِیمٌ» (قرآن کریم، سوره نمل، آیه ۴۰).  کسى که شکر مى‌کند، شکر خودش و به سود خودش مى‌باشد کسى که کفران مى‌کند و شکر نمى‌کند خدا از شکر خلق بى‌نیاز […]

مطالبی که پیشنهاد می شد پیش از مطالعه این مطلب مطالعه کنید: ذکر خدا ذکر جلى از قلب است، ولى به واسطه زبان جارى مى‌شود. ذکر جلى براى انسان قوّت مى‌آورد، اگر کسى روزى بر او بگذرد و ذکر جلى نداشته باشد مانند کسى است که در جنابت مانده است. ذکر جلى براى جوارح است. لذا ذکر جلى نور چشم را زیاد مى‌کند و براى ذاکر خوشحالى مى‌آورد، گوینده ذکر بزودى پیر نمى‌شود، نگفتن ذکر باعث پیرى زودرس و پلاسیدگى در بدن و صورت مى‌شود. ذکر خفى بالاتر است از ذکر جلى، ذکر جلى دوام ندارد لذا عدد دارد ذکر خفى دوام دارد. ذکر خفى مقام حضور است و با آن مى‌توان طى الارض نمود […]