دیوان عشق

قبله ی حاجات من طاق دو ابروی تست منزل و مأوای من خوش به سر کوی تست غیر تو را منکرم در همه ملک وجود رو به هرچه کنم روی دلم سوی تست دیوان عشق، ص۶۱۱

یک نوا بانگ اَنَاالْحَقْ سر دهند اندر عَلَنْ چون اَنَا گویند چو منصور بر سر دار آمدند دیوان عشق، ص ۱۶۳

رخ زیبا ز نَهانخانه برون کرده ببین ز ازل تا به ابد جلوه ی مسـتانه عیان دیوان عشق، ص ۳۷۸

آتشی از عشق جانان بر دلم افروخته از نسیم شعله اش آیین و دینم سوخته لب چو بینی بسته باشد از مدیحش روز و شب مهر کرده دهانم هر دو لب را دوخته دیوان عشق، ص۶۴۶

فاش گویم که عیان است رخ زیبای نگار پرده ای نیست که تا غیب و عَلَن شاهد آن دیوان عشق، ص۳۷۸

از ازل صد عهد و پیمان با تو بستم ای صنم آتش هجران تو عهد و پیمانم سوخته دیوان عشق، ص۴۱۴

گر گویمت که مردمک چشم مردمی حق است و لیک، برتری تو از دعای من دیوان عشق، ص۳۸۶

بیا تا ببوسم ز کارگران دو دست و دو گونه به جسم و جان دو دستش توانمند و مشکل گشاست ببین دست حق فوق دستان عیان دیوان عشق، ص ۷۰۹

طراوت صبحدم نسیم و بوی نگار می کشد دل ها را یکسره سوی دِیار تو خفته در ثقل خود ز خود برون آی دمی نگر که هر لحظه اش همی بود نو بهار دیوان عشق، ص ۶۲۲

زن بود مظلوم تاریخ ای بشر گو این پیام ظلم ها بسیار نمودند بر زن دنیا مدام گه به تحقیر گه به توصیف نیست عدالت هر دو نوع این همه افراط و تفریط است، ستم باشد حرام دیوان عشق، ص ۶۳۹

به شوق دیدن رویت بدون پرده و عریان منِ بی دل نَهَم صورت بروی خاکِ راه تو دیوان عشق، ص۳۹۲