دیوان عشق

آتش بزن این خرقه سالوس هزار رنگ عریان ز خودیت بنما فارق از آن باش دیوان عشق، ص ۲۴۶

به شوق روی یار برگ درختان ترنم می کنند و پای کوبان همه  در رقص و رقاصند دائم بیا بنگر صفا و بزم خوبان دیوان عشق، ص ۷۰۳

زن و دنیا بود زیبا و مشهود دوتائی جلوه ای از ذات معبود بود زن جلوه ی دنیای زیبا که دنیا خود ظهور حَیِّ موجود دیوان عشق، ص۶۷۷

منتظران در قیام به روی ماهت نظر به روی ماهت نظر منتظران در قیام دیوان عشق، ص۳۶۴

چون بدیدم طاق ابرو و خم زلف سیاه چشم خود از غیر آن زیبا صنم گو بسته ام دیوان عشق ، صفحه ۳۴۲

رندان یخه چاکند هم با ظاهر افسرده گه به خاک رُخ مالند گه به تخت شاهانه دیوان عشق، ص ۳۹۷

تاراج دلها می کنم گر دامنش آرم به کف دیوان عشق، ص۲۶۶

چگونه کوه سختی را به زیر آرد به یاد او زِکوه دست بر نمی دارد زِ روم آید اگر قیصر دیوان عشق، صفحه ۲۱۲

اهل دنیا آسمان ها را بدوزند بر زمین درس از حیوان بگیرند هر کدام یک لانه بس دیوان عشق، صفحه ۲۴۴