حضرت امام حسن عسکری علیه السلام

مَظهَرِ آن ذات اَقدَس آیت پروردگار / اسم حُسنای خداوند قُرْبِ اَدنی را قرار عرش و کرسی قابِ قَوسَیْن قُربِ اَواَدنایِ حق / اسم واحد با اَحَد عین صمد را اِقتدار زینت عرش برین و فوق عرش و فوقِ فوق / صفحه اُمُ الکِتاب و لوح محفوظ سِرّ یار عالمِ علم قضا و خود قضا و خود قَدَر / عالم سِرُّ الْقَدَر اَعلی قلم در آشکار حُجَّهُ الله حِکمهُ لله عزهُ الله نور حق / هم صَفیُ اله اَمین الله لسانُ اله وَقار زاده ختم رُسُل پیغمبر خلق جهان / نسل پاک مرتضی شیر خدایِ کردگار نور هر دو چشم زهرا میوه ی قلب حسن / شیره جان حسین و کربلای پایدار سید سجاد و […]

مظْهَرِ ذات خدا و اسم حُسنایِ مُبین / علت ایجاد عالم قبله گاه عالمین زاده ختم رسالت شیره جان علی / نور چشم فاطمه آن کوثر اهل یقین غنچه بشکفته باغ مدینه چیده شد / غنچه شد پرپر به شهر سُرَّ مَن رَأی زکین ظلم ها دید از بنی عباس و شخص مُعتَمِد / بیشتر اوقات به زندان حبس بود آن نازنین یک اشاره بر یکی از حبس ها دشمنان / حبس نِحیرِ پلید و مرد سخت گیر لعین در میان چند شیر وحشی و درنده خود / عسکری انداخت که تا پاره نمایند مه جبین رفت خبر گیرد ز حال حجت خاص خدا / دید امام اندر نماز است گشته است حق را قرین […]

در سحرگاهی بدیدم هاتفی را خوش بیان / داد ندایم تا بخوانم مدحی با نام و نشان مدح زیبا چهره ئی گویم به آواز جلی / هر که مدحم را شنید گفتا که اَحسَن دلستان مدح زیبایت بود توصیف والای عزیز / عسکری آن ماه تابان آن عزیز جانِ جان مدح کنم مولود مسعود مدینه در سحر / غنچه ی بشکفته ی خوشبو، میان گُلْسِتان گویم بشکفته ز غنچه این گل زیبای ما / صد هزار بلبل همه حیران حُسْنَش یک زمان این گل ما باشد از باغ ازل یا باغ عشق / یا ز گلزار ولایت هم ز این و هم ز آن نوگل باغ نقی آن حُجّت زحمانِ ما / شد شکفته در […]

حسن آن معنی آیات قرآن / ظهور ذات پاک حَیِّ سُبحان بود سبط پیمبر جان زهرا / بود نور دو چشم شاه خوبان بود خود نوگل باغ ولایت / ولی پرپر شده با دست شیطان بدید از آل عباس ظلم هائی / ز شخص مُعتمد دیده فراوان چو بیشتر بود به زندان و اذیت / و یا غایب ز انظار مسلمان تو گو رفتار حضرت بود طَلیعه / ز بهر غیبت مهدی دوران ولی با زهر کین مسموم نمودند / امام عسکری آن نور ایمان شهید کردند امام عسکری را / یتیم شد مهدیم آن جانِ جانان بگو تو تسلیت عاشق به مهدی / اباصالح امام و نور چشمان دیوان حب، ج۳، صص۲۶۵-۲۶۶