طراوت صبحدم نسیم و بوی نگار
می کشد دل ها را یکسره سوی دِیار
تو خفته در ثقل خود ز خود برون آی دمی
نگر که هر لحظه اش همی بود نو بهار
دیوان عشق، ص ۶۲۲
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند *
دیدگاه *
نام *
ایمیل *
وب سایت
