بزرگان از نماز کمک میگرفتند. مانند ابن سینا، آن مرد منطقی دقیق، و فیلسوف مسلمان هر علمی را بدون استاد مطالعه میکرد، و مطلب برای او حل میشد، ولی در بحث فلسفه، چون سنگین بود گاهی میماند، و وقتی میماند به نماز میایستاد آنقدر سجده میکرد تا مسئله برایش حل میشد. قرآن کریم میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ امَنُوا اسْتَعِینُوا بِالصَبْرِ وَالصَّلاَهِ إِنَّ آللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ» (قرآن کریم، سوره بقره، آیه ۱۵۳) و یا میفرماید: «وَآسْتَعِینُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَهِ وَإِنَّهَا لَکبِیرَهٌ إِلاَّ عَلَی الْخَاشِعِینَ» (همان، آیه ۴۵) در پیشرفت کار خود از صبر و نماز کمک بگیرید. ابن سینا هم با کمک گرفتن از نماز حل مشکل میکرد.
آنان که نماز ندارند نیاز و خیرات هم ندارند، آنان که نماز ندارند خدائی هم نمیکنند، آن که نماز ندارد عذاب دارد. لذا وقتی از مجرمین سؤال میشود شما برای چه در جهنم هستید؟ میگویند ما از نمازگذاران نبودیم.
«یَتَسَاءَلُونَ عَنِ الْمُـجْرِمِینَ مَا سَلَککمْ فِی سَقَرَ قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ» (قرآن کریم، سوره مدثر، آیات ۴۰ تا ۴۳)
بیان رسا، ج ۱، صص ۱۶۳-۱۶۴
