حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام

جان حَسَن جانان حَسَن هم جان جانان است حَسَن / حُسنِ زیبای الهی نور یزدان است حَسَن مَظهر ذات خداوند کریم متعال / جلوه ی اَسماءِ حُسنی سِرِّ سُبحان است حَسن جلوه ی تام الهی مَظهر اسم و صفات / اسم اعظم را ظهور و حُسن خوبان است حسن عالم لوح و قلم سِرِّ قضا حُسن قَدَر / عرش و کرسی و سماوات حُسن رِضوان است حسن عصمت عشق تمام و غایهُالغایات ما / حُسن عرش و فوق عرش هم نور رخشان است حسن ساقی بزم خُلُود و واقِفِ غَیبُ و شهود / خازن علم الهی سِرِّ پنهان است حسن حُجَّهُ الله قطب عالم مظهر غَیبُ الغُیوب / راز عالم سرِّ آدم نور فُرقان است […]

ساقیا می ده دمادم زان می رنگ ارغوان / تا بنوشم دائماً زان می چه پنهان چه عیان تا بنوشم می ناب از دست پر فیضت به شب / مست می گردم بخوانم مدح یار دلستان ظاهر آمد یار دلبندم به ناسوت و زمین / سال های اول هجرت و ماه رمضان نمیه ی ماه مبارک احتمال شب قَدر / وَهْ، چه شب شد نور باران نور یزدان در نشان خانه ی زهرا ز نورش طعنه زد بر آفتاب / شد خجل ماه شب چارده میان آسمان مولد شاه ولایت حُسْن زیبای حَسَن / نمیه ماه ضیافت حق حَسن را میزبان نازل آمد از جمال احسن یزدان پاک / باطن زیبای هستی طائر عرش آشیان […]

فاطمه ای نور چشم مصطفی / امشب و فردا سه جا داری عزا گه مدینه گه بقیع گاهی به طوس / وا محمد وا حسن هم وا رضا گاه ز بهر باب مظلومت نبی / گاه ز بهر نور چشمت مجتبی گاه ز بهر غربت و مظلومیت / نور دلبندت رضا نور خدا گریه ها داری تو این دم فاطمه / بر سه مظلوم عزیزت از وفا بهر بابا چون اذیت ها بدید / در میان خانه اش از آشنا هم ز کفر و شرک هم اهل نفاق / عاقبت مسموم دست اَشْقیا بهر فرزندت حسن مسموم زهر / پاره پاره شد جگر آن مُقتدا بهر فرزند غریب و بی کست / این رضا شد کشته ی […]